About the monologue of Mohanlal
My tribute to the tamil movie Iruvar, Suhasini and Mohanlal.
Let me present you the monologue from the movie as it is in the small hut named heaven, as it is in caseta.caelum.
தாமரைப்பூவில் முகம் படைத்தான்
சந்தனப்பூவில் தோல் படைத்தான்
முல்லை அரும்பில் பல் படைத்தான்
வல்லை பூவால் செவி படைத்தான்
பூவால் உனக்கு அங்கம் படைத்தவன்
கல்லால் யென்னேடீ மனம் படைத்தான்
நிலாவை தானெடி ஆசித்தேன்
இரவை எனக்கு நீ தந்தாய்
சிரகை தானெடி ஆசித்தேன்
சிறையே எனக்கு நீ தந்தாய்
ராகம் தானெடி ஆசித்தேன்
மௌனம் எனக்கு நீ தந்தாய்
காதல் அமுதம் யாசித்தேன்
கண்ணீர் துளிகள் நீ தந்தாய்
இருக்கை நீட்டி பூக்கள் கேட்டேன்
இடைக்கு இடை நீ விறகு தந்தாய்
இரவு விழும் வரை காத்திருந்தேன்
ஒரு நித்திரையில் நீ விழுந்துவிட்டாய்
உள்ளம் எடுத்து வழங்கவண்டேன்
நீ உள்ளம்கைகளே மூடி கொண்டாய்
ஜன்னல் கடக்கு திரறந்துவைத்தேன்
என் தென்றலை யேனெடி நிருதிவிட்டாய்
இரண்டுகைகளே யேந்தி நின்றேன்
நீ இதய கதவை மூடி விட்டாய்
கடலில் துளைத்த உப்பை போல்
என் காதலை யேனெடி துலைந்துவிட்டாய்
That’s when she left him; when she stopped breathing.
“The Divine Sculptor”
He shaped your face from lotus petals, soft as dawn,
Your skin from sandalwood blooms, fragrant and warm.
Your teeth—white jasmine buds, pure and bright,
Your ears—pale vallai flowers, kissed by light.
Your body, a garden of blossoms divine,
Yet your heart—carved from stone, eternal, sublime.
“Divine Irony”
I knelt and prayed for the moon—
You wrapped me in the night’s embrace.
I reached my hands toward the sky—
You drew walls around my space.
I begged to hear life’s melody—
You answered with hollow air.
I sought love’s golden elixir—
You filled my cup with tears instead.
With open arms, I asked for flowers—
At my feet, only firewood fell.
Yet in the embers of Your “no,”
A deeper wisdom burns—
For every gift I did not seek
Has forged me as Your own.
“Unanswered Offerings”
I waited—
until twilight bled to black,
until your breath grew deep.
I gathered my courage,
poured my heart out,
like water in cupped hands—
you turned your palms face-down.
I parted the curtains,
begged the night wind to sing—
you shuttered every window.
I stood bare before you,
arms crossed over my hollow chest—
you latched the heart’s last door.
Now we drift—
you in your silence,
me in the salt-wound wake,
our love dissolved like foam
on a tide that never reaches shore.
Caseta Caelum 